بنام خداوندی که اشک را آفرید تا عاشق در آتش عشق نسوزد.

امشب از آسمان ديده تو
روي شعرم ستاره ميبارد
در سكوت سپيد كاغذها
پنجه هايم جرقه ميكارد
شعر ديوانه تب آلودم
شرمگين از شيار خواهشها
پيكرش را دوباره مي سوزد
عطش جاودان آتشها
آري آغاز دوست داشتن است
گرچه پايان راه ناپيداست
من به پايان دگر نينديشم
كه همين دوست داشتن زيباست
از سياهي چرا حذر كردن
شب پر از قطره هاي الماس است
آنچه از شب به جاي مي ماند
عطر سكر آور گل ياس است
آه بگذار گم شوم در تو
كس نيابد ز من نشانه من
روح سوزان آه مرطوب من
بوزد بر تن ترانه من
آه بگذار زين دريچه باز
خفته در پرنيان رويا ها
با پر روشني سفر گيرم
بگذرم از حصار دنياها
داني از زندگي چه ميخواهم
من تو باشم  ‚ تو ‚ پاي تا سر تو
زندگي گر هزار باره بود
بار ديگر تو بار ديگر تو
آنچه در من نهفته درياييست
كي توان نهفتنم باشد
با تو زين سهمگين طوفاني
كاش ياراي گفتنم باشد
بس كه لبريزم از تو مي خواهم
بدوم در ميان صحراها
سر بكوبم به سنگ كوهستان
تن بكوبم به موج دريا ها
بس كه لبريزم از تو مي خواهم
چون غباري ز خود فرو ريزم
زير پاي تو سر نهم آرام
به سبك سايه تو آويزم
آري آغاز دوست داشتن است
گرچه پايان راه نا پيداست
من به پايان دگر نينديشم
كه همين دوست داشتن زيباست

                                                                   این شعر از فروغ فرخزادتقدیم به آن که خودش میداند 

 با اونکه بازی تو ساعت ۱۶:۳۰ شروع میشد ساعت ۶:۳۰ پشت در بودم عشقه دیگه  آدم رو میکشونه

دنبال خودش 

ساعت ۹ صبح بود که وارد  ورزشگاه خالی آزادی شدیم

 عجب ابهتی آدم فقط حال میکنه اونجا  بشینه   و به زمین نگاه کنه

خلاصه تا ساعت ۱۲  هنوز طبقه اول پر نشده بود و میشد اضطراب رو تو چهره همه دید بیشتر به خاطر پر نشدن ورزشگاه

ساعت ۱۴ بود که طبقه اول پر شد و تو عرض یک ساعت مثه مور و ملخ آدم میومد

بالاخره بیش از ۱۳۰۰۰۰ نفر اومده بودن حتی میگفتن پشت در هم خیلی ها موندن

همش میگفتن مگه میشه خدا این همه عاشقو ناراحت برگردونه

به هر حال بازی تموم شد و تیم ما با اقتدار قهرمان شد

جشن قهرمانی هم که خیلی  با صفا بود

من هم که تا چن  وقت شارژ شارژم 

نمیخواستم پست بزنم ولی گفتم حالا که خوشحالم بیامو شادیمو با همه قسمت کنم

امیدوارم همیشه شاد شاد  باشید