مردان در صيد عشق به وسعت نامنتهايي نامردند،

گدايي عشق ميکنند تا وقتي مطمئن به تسخير قلب زن نشدند

 اما همين که مطمئن شدند .

مردانگي را در کمال نامردي به جا مي آورند.

بیائید همه با هم به اصل خود برگردیم...به آئین پاک اهورائی

اجدادمان.... مسافرانی بی مقصد-- وصندلی هایی که از ازل ِ

خاطره ام، جایی نداشتند! کودکی گرسنه از مادر بوی نان داغ

می خواه د... جوانی، --دست در زیر چانه -- بر بخار شیشه،

تشنگی ماهی را می کشد... پیرزنی دلخوش، پیاله ای به

همسفرش می بخشد در راه پیاله ای خاموش... -- وپُر-- از خالی

ِ رویا. من اما... هنوزایستاده در کنار آخرین ردیف ازخفقان قلبم

فریادی می سازم: «آقا همین ایستگاه جهان نگه دار... پیاده می

شم!» ( الف لام ميم ) و کودک خسته و گرسنه در آغوش مادر

می آرامد ....و خواب خــــــدا می بيند ( حا ميم ) و مادر زير سنگ

ريزه های عدالت ...پرچم سفيد در دست دارد ( طا ها ) و پدر

دستانش را آويزان از طناب خشم ....روی گردن يارانش می بيند

دين من عشق است که نه پيامبری دارد و نه به ارث

رسيده ...******* آزادی پرنده. شليک

سقوط !...آزادی******** کابوس من شبیه زنی است که پناه

برده به گوشه ای که چسبیده به دنیا ... و تمام دیوارش را نوشته

هایی نمور پر کرده اند که هزار سال است بی وقفه هوا می

خواهند ... زنی که تمام ثانیه ها را پشت سرش خفه کرده است

مبادا بیدار شوند کودکان احساسش ! کابوس من شبیه بارانی

است از خون زنی که از هر قطره اش درختی می روید بر انحنای

پیشانی تاریخ... خونی که می چکد از دستان چرکین تعصب !

تموم که شد برد و گذاشت کنار ِ مَرد. مردی که هنوز کامل نبود و

رنگش پريده بود. بوی يخ هم می داد. بوی يخ در حال ذوب...

نگاهش کرد. جلو رفت... دقت کرد.. برگشت عقب .. راضی بود!

چشمش به مرد افتاد که دستش تمنای اثر رو داشت.. خنديد.

مرد با ترديد زمزمه کرد: مثل من...؟! سوال مرد تامل داشت،

اما.. خسته بود...آخرين اثر رو هم خلق کرده بود... و مَرد کامل

شده بود . عرق رو از پيشونيش پاک کرد.جلو اومد.دست خيسش

رو به چشم های زلال اثر کشيد... لبخند زد خــدا « و زن اتفاق

افتاد ديشب در خواب پيرمردی ،دندانش را به من عيدی داد! گفت

تا وقتی نان نباشد، لازمش ندارد... عید قربان... و درد هايی که

کهنه تر می شوند احتمالا مبارک

و تو اي آموزگار بزرگ درس‌هاي شگفت من! اي كه دست كينه‌توز مرگ در آن حال عطشم به نوشيدن جرعه‌هايي كه از چشمه جاويد درون پر از عجايبت در پيمانه‌هاي زرين كلماتت مي‌ريختي, مرا بي‌تاب كرده بود, در اين كوير سوخته پر هول تنها رها كرد, اي كه به من آموختي كه عشقي فراتر از انسان و فروتر از خدا نيز هست و آن دوست داشتن است و آن آسمان پر آفتاب و زيباي «ارادت» است و آن بي‌تابي پرنياز و دردمند دو روح خويشاوند است, آشنايي دو تنهاي سرگردان بي‌پناه در غربت پرهراس و خفقان‌آور اين عالم است, كه عالميان همه همزبانان و هموطنان همند, برادران و خواهران همند و در خانه خويشند و بر دامن زمين, مادر خويش و در سايه زمان, پدر خويش, كه زادگان زمين و زمانه‌اند و ساكنان خاك, ...... و تو آموختي كه آنچه دو روح خويشاوند را, در غربت اين آسمان و زمين بي‌درد, دردمند مي‌دارد و نيازمند بي‌تاب يكديگر مي‌سازد دوست داشتن است, و من در نگاه تو, اي خويشاوند بزرگ من, اي كه در سيمايت هراس غربت پيدا بود و در ارتعاش پر اضطراب سخنت شوق فرار پديدار! ديدم كه تبعيدي اين زميني. ...... و اكنون تو با مرگ رفته‌اي و من, اينجا, تنها به اين اميد دم مي‌زنم كه با هر «نفس», «گامي» به تو نزديك‌تر مي‌شوم و... اين زندگي من است امیدوارم امشب شب یلدایی خوبی داشته باشید...